Clubliefde

Valentijnsdag schijnt in te zijn. Nooit bij stil gestaan totdat we met de Kennissenclub zijn begonnen. Dat kan niets anders zijn dan de vrouwelijke hand van Rosalinda, de drijvende kracht van de Kennissenclub, want uw columnist is niet zo romantisch. Wat zijn we trots op onze club! In negen maanden uitgegroeid tot meer dan honderd leden! Waar moet dat naar toe, vragen vele clubleden zich af tijdens onze bezoeken de laatste weken. De communis opinio is circa 250 bedrijven. Vooral bedrijven en geen (Semi) overheidsbedrijven als clublid hoor ik ook van bijna iedereen.
Soms moeten we mensen teleurstellen. Die komen op de wachtlijst, vanwege een al vertegenwoordigde branche, waarbij eerst hun concullega het groene licht moet geven. Of omdat men simpelweg nog niet tot de top van het bedrijf behoort. Daar is ook iedereen het mee eens, alleen de top van het bedrijfsleven wil elkaar ontmoeten; zonder allerlei verkooptypes en dergelijke. Wij waken dan ook scherp over de club. Niet altijd tot ieders genoegen, maar zo gaat dat nu eenmaal in de clubliefde.


Het lidmaatschap van de Kennissenclub is veel makkelijker dan het lidmaatschap van een voetbalclub in het Rotterdamse, wat een kommer en kwel zeg. In de Eredivisie hangen we onderaan en in de eerste divisie doet Sparta het bedroevend.
Dat leert ons om scherp en alert te blijven, niemand kan op zijn lauweren gaan rusten want voor je het weet slaat de malheur toe. Dat permanent scherp en alert zijn, geldt eigenlijk ook voor de economie van vandaag. We zien wel lichtpuntjes in de wereldhandel, in de volumes in de Rotterdamse haven en in de prestaties van de grote bedrijven. Maar de concurrentie en de prijsdruk in vele sectoren van de economie is moordend. Zeker ook door die internationale wereldhandel.

Neem nu de concurrentie van de arbeidskosten en in het bijzonder van vakmensen als voorbeeld. Door de vakbeweging word je gelijk weggezet als crimineel, maar feitelijk willen steeds meer bedrijven (ook geleerd van de economische crisis) flexibiliteit van de arbeidskrachten. Dat ze kunnen ademen met de markt en met de beschikbare opdrachten. Dus veel inhuren via uitzendbureaus die steeds meer mensen aanbieden van overal uit Europa of daarbuiten. Prima opgeleide mensen die voor een redelijk uurtarief (jawel, boven het minimumloon!) keihard werken waar onze reguliere arbeidskrachten voor een maandsalaris wel aanwezig willen zijn maar niet meer die zelfde arbeidsprestaties willen of kunnen leveren. Deze flexibele arbeidskrachten kijken niet op een uurtje meer.  Flexibilisering van de arbeidsmarkt is toch echt keihard nodig Kabinet Rutte. Dit kun je niet vier jaar laten liggen!

Naast die arbeidsmarkt baart het onderwijs mij grote zorgen, zeker nu blijkt dat onze scholen steeds minder technische mensen van het juiste niveau afleveren.

Er wordt heel wat van gesproken, projecten en trajecten worden opgestart en convenanten met onderwijsinstellingen worden afgesloten maar het resultaat is onvoldoende. De aandacht van het grote publiek en dus van de politiek gaat uit naar de studentenprotesten over het wel of niet betalen voor een tweede masteropleiding op wetenschappelijk niveau. Meer dan 60% van onze economie draait echter op mensen die een MBO opleiding op niveau 3 of 4 hebben. Juist daar gaat het niet goed.

Kan dit anders? Ja, het zal wel moeten. Het MBO onderwijs moet meer output gericht worden. Het bedrijfsleven moet steeds meer contracten af sluiten met onderwijsinstellingen om de juiste mensen met de juiste opleiding op het juiste tijdstip aangeleverd te krijgen. De financiering van het onderwijs zal daarvoor moeten veranderen van aanbod gestuurd naar vraag gestuurd, dus niet het aantal inschrijvingen wordt bepalend,  maar juist het aantal afgestudeerden. Dáár moet de financiële prikkel liggen voor de scholen, de leerlingen en de leraren. Prestatiegericht; zoals dat ook in het concurrerende buitenland gaat!

Heeft dit nu echt te maken met clubliefde? Nee, wellicht niet maar wel met liefde voor ons mooie Nederland dat wakker is geworden in een zeer concurrerende wereld waar niets meer van zelfsprekend is. En zo komen we weer terug bij Valentijnsdag, want uiteindelijk draait het in het leven om hele simpele dingen, en één daarvan is Club Liefde!

Wim van Sluis,
Algemeen Directeur Kennissenclub.